Ik ben een hoogsensitieve empatische vrouw die jarenlang vooral gefunctioneerd heeft op wilskracht. Tijdens mijn herstel ontdekte ik dat genezing voor mij niet kwam door harder te werken aan mezelf, maar juist door zachter te worden. Schilderen vanuit mijn hart, zonder verwachtingen, bracht me terug naar echte rust, naar voelen en naar vertrouwen. Niet om iets te bereiken, maar om te zijn. Wat je hier vindt, is geen traject, geen coaching. Het is mijn verhaal, gedeeld omdat ik geloof dat herkenning alleen al helend kan zijn.

Fibromyalgie kwam niet zomaar in mijn leven. Het was het moment waarop mijn lichaam — na jaren van dragen, zorgen en volhouden — zacht maar duidelijk zei: nu móet je luisteren.

De diagnose volgde na een intens lange periode van angst en onzekerheid, toen onze toen 13 jarige dochter vocht tegen een zeldzame, agressieve kanker en een zware chemobehandeling moest ondergaan, tijdens de corona periode en volop in verbouwingen. Ik vocht en zorgde als een leeuwin voor haar jong en week amper van haar bed gedurende de vele, lange ziekenhuisopnames. Ons gezin leed onder deze spreidstand, we werden echt uitgedaagd. Gelukkig waren onze banden al diep en werden we zowaar nog hechter.

Kort na haar behandeling overleed een vriendin die mijn ziel diep had geraakt aan kanker. Mijn bijzonder maatje waar ik altijd terecht kon, was er niet meer. De pijn die een paar maanden eerder in het ziekenhuis was begonnen in mijn rechterheup, nam exponentieel toe over mijn ganse lichaam na een hevige griep. De pijn overheerste vanaf dan mijn leven, alles wat zo vanzelfsprekend was voordien, ging ontzettend moeilijk of helemaal niet meer. Om nog maar te zwijgen van de niet aflatende dodelijke vermoeidheid. Mijn lichaam woog enorm zwaar, ik was ook vele kilo’s aangekomen doordat ik niet meer kon bewegen zonder pijn. Ik zag mijn toekomst heel erg somber in,

To rewrite the matrix, the way out, is in…

Zoals zovelen van ons, had ik geleerd om sterk te zijn en mijn gevoeligheid opzij te zetten. Tot mijn lichaam mij terugriep naar binnen, ik kon toch niets anders. De belangrijkste les die ik moest leren, diende zich aan: echt leren en durven luisteren naar mezelf, wat had ik zelf nodig, waar had ik zelf behoefte aan? En ik leerde voor het eerst grenzen te stellen.

Ik durfde mezelf op de eerste plaats zetten en ging op zoek naar wat ik dacht dat mijn lichaam nodig had. Ik volgde allerlei therapieën, maar het meest vond ik heil bij hydrotherapie. Echter de echte ommekeer met betrekking tot pijn kwam er voor mij dankzij het schilderen.

Mijn creatieve reis begon zonder plan. Ik dacht totaal niet dat ik creatief was, maar ik voelde mij er hoe langer hoe meer toe aangetrokken. Ik volgde 3 inspirerende tekenlessen bij Sehoona en ik was vertrokken.

Toen ik begon te schilderen, ontspande mijn zenuwstelsel. Mijn adem werd zachter. Mijn lichaam voelde zich eindelijk gehoord.
De pijn verdween niet meteen, maar stilletjes gleed ze meer en meer naar de achtergrond. Wat eerst een last was, werd een wegwijzer. Ik begon rekening te houden met wat me nog wel lukte en wat nog niet ging. Zo werd het me wel erg duidelijk als ik naar een bijeenkomst moest met veel volk, ik daar de volgende dag opnieuw op afgerekend werd door de pijn. Ik begon aan mijn eigen energiemanagement. En met succes, maand na maand trok de pijn zich verder terug.

Vandaag leef en werk ik opnieuw helemaal in afstemming met mijn energie en grenzen. Niet geheel pijnvrij, ik besef dat ik niet alles meer kan zoals vroeger. Er zijn nog altijd zaken die ik uit de wegga. Maar door de innerlijke rust die ik nu kan ervaren, heb ik daar vrede mee. Ik ben heel erg dankbaar voor alles wat ik wel opnieuw kan doen.

Ik deel mijn weg niet als methode, maar als uitnodiging — voor vrouwen die diep voelen en verlangen naar thuiskomen.

---

🌿 Mijn missie

Is om vrouwen met fibromyalgie, burn-out of chronische stress op te roepen in het zacht terugkeren naar zichzelf. Voor zichzelf echt liefdevol gaan zorgen en nee durven zeggen waar het hen teveel aan energie kost.

Niet door te forceren of te herstellen wat “kapot” lijkt, maar door opnieuw te leren luisteren naar de wijsheid van het lichaam.

Ik geloof dat pijn geen vijand is, maar een boodschapper.
Dat het lichaam spreekt wanneer de ziel te lang werd genegeerd.
En dat heling begint op het moment dat we vertragen en durven voelen.

Echt luisteren is een uitnodiging tot thuiskomen.
Tot belichaming.
Tot leven in afstemming met wie je werkelijk bent.

Via schilderen als innerlijke taal creëren we een veilige ruimte waar woorden niet nodig zijn. Waar emoties mogen stromen zonder analyse.
Waar grenzen voelbaar worden, en het lichaam opnieuw tot rust kan komen. En in deze rust kan het lichaam zelf herstellen.